تصور کنید شب به جای خیره شدن به نوری که چشمانتان را خسته میکند، در آرامشی عمیق غرق شوید. بسیاری از ما قربانی عادتی شدهایم که «لیزا اشتراس»، روانشناس، آن را «فریب مغز توسط نور خورشیدِ مصنوعی» مینامد. او توضیح میدهد که وقتی در رختخواب گوشی به دست میگیریم، مغز با سرکوب ملاتونین، فرصت خواب عمیق را از ما میگیرد. اما من تصمیم گرفتم این چرخه را بشکنم.
شروع یک چالش: تختخواب فقط برای خواب در روزهای اول، وسوسه چک کردن اینستاگرام یا خواندن اخبار لحظهای بسیار زیاد بود. اما طبق توصیه کارشناسان، تخت را از فعالیتهای بیداری جدا کردم. یاد گرفتم که اگر میخواهم چیزی بخوانم، در سمت دیگر تخت بنشینم یا حتی برعکس دراز بکشم تا مغزم بفهمد که این حالت، حالتِ «خواب» نیست.
جایگزینهایی که معجزه کردند به جای اسکرول کردن بیپایان، به عادتهای قدیمی بازگشتم:
جادوی کاغذ: خواندن یک کتاب فیزیکی به جای صفحه دیجیتال، چشمانم را به شکلی طبیعی سنگین کرد.
تخلیه ذهن: یک دفترچه یادداشت کنار تختم گذاشتم. نوشتن لیست کارهای فردا و حتی منوی ناهار، باعث شد افکار مزاحم از سرم بیرون بروند و روی کاغذ جای بگیرند.
پادکستهای آرام: گوش دادن به صداهای ملایم، بدون اینکه نیازی به نگاه کردن به صفحه باشد، پل ارتباطی من با دنیای رویاها شد.
نتایجی که انتظارش را نداشتم تنها پس از چند روز، صبحها با احساسی متفاوت بیدار میشدم. دیگر خبری از آن گیجیِ صبحگاهی و خستگی مفرط نبود. با قرار دادن گوشی در حالت Flight Mode و دور کردن آن از دسترس، نه تنها خوابم عمیقتر شد، بلکه تمرکزم در طول روز برای انجام کارهای دشوار به شدت افزایش یافت.
اگر هنوز آمادگی ندارید... اگر نمیتوانید ناگهانی شروع کنید، مانند گزارشهای یورونیوز، با کاهش آسیب شروع کنید. نور گوشی را به حداقل برسانید، حالت شب را فعال کنید و گوشی را در زاویه مورب نگه دارید. اما باور کنید هیچکدام از اینها جای خالیِ گوشی در اتاق دیگر را نمیگیرد.
ترک گوشی قبل از خواب، هدیهای بود که به سلامتی و اعصاب خودم دادم. شما هم میتوانید از امشب این سفر را شروع کنید و اجازه دهید بدنتان ریتم طبیعی خود را بازیابی کند.
پاسخ دهید